We besluiten om met actie #3 de school aan te raken, waarbij we de restrictie instellen om geen mensen aan te raken, want in de werkplaats keramiek leg je je handen ook niet in een oven die aanstaat, dat lijkt evident. 

Als we dus verder het materiaal van de studioschool beter willen leren kennen, stellen we voor dat we de hele school aanraken - om ze op een zelfde manier als het hout, in onze vingers te krijgen. Zo moet je, om het materiaal (de school dus) in de vingers te krijgen en toe te eigenen, je eraan overgeven, en erin meegaan. 

Je moet je door het materiaal laten verleiden, vaak zelfs op de voorgeschreven manieren, om zo te leren zien en uitdrukking te geven aan wat ongezegd blijft en geen kans krijgt om te bestaan. 

Het aanraken van de school had in eerste instantie een vervreemdende werking; weinigen raken de school op die manier aan. Het met de handen aanraken van de vloer, de muren, het meubilair zet je in een bepaalde verhouding tot de dingen. Alsof dat je aan elk ding dat er is, expliciet aandacht wilt geven: je ze begroet.  

Het is toch in meer dan een opzicht
onverdraaglijk om te bedenken
in welke nietige mallemolen de
woorden, de geest, kortom, de
menselijke werkelijkheid sinds
eeuwen ronddraait. Om je daar
rekenschap van te geven hoef je je
maar te concentreren op het eerste
het beste voorwerp: je zult weldra
opmerken dat niemand het ooit
heeft geobserveerd en dat de meest
elementaire dingen daarover nog
ongezegd zijn. (Francis Ponge, Proêmes)